07.03.2026 – 07.03.202618:00
Wkrótce
Dzień Kobiet w Pałacach Ostromecko – święto kobiecości w pałacowej oprawieZespół Pałacowo-Parkowy w Ostromecku
Zapraszamy do tętniącej zielenią Doliny Dolnej Wisły
Poznaj ZPP Ostromecko >
Dzień Kobiet w Pałacach Ostromecko – święto kobiecości w pałacowej oprawie08.03.2026 – 08.03.202616:00
Wkrótce
Dzień Kobiet na Szlaku Trzech Pałaców – trzy koncerty Marii Gabryś-Heyke27.03.2026 – 29.03.2026
Wkrótce
Warsztaty terapii ruchem
Pałac Stary
Dawna XVIII-wieczna siedziba Wojewody Pomorskiego Pawła Michała Mostowskiego zbudowana w stylu saskiego rokoko.
ZobaczPałac Stary
Pałac Nowy
Klasycystyczny XIX-wieczny Pałac, własność arystokratycznej rodziny Schönborn-Alvensleben.
ZobaczPałac Nowy
Park
Blisko 40 ha park, którego projekt przypisywany jest pruskiemu planiście i architektowi krajobrazu Peterowi Josephowi Lenne.
ZobaczPark
Zapraszamy do zwiedzania Zespołu Pałacowo-Parkowego w Ostromecku, jednego z najciekawszych zabytkowych kompleksów rezydencjonalnych w regionie. Pałace i wystawy można zwiedzać indywidualnie w godzinach otwarcia.
W przypadku grup zorganizowanych oraz zwiedzania z przewodnikiem prosimy o wcześniejszy kontakt z Eweliną Bukolt:
tel. +48 519 346 572
e-mail: zwiedzanie@palaceostromecko.pl
Dla grup istnieje możliwość rozszerzenia wizyty o poczęstunek w pałacowych wnętrzach lub dodatkowe atrakcje ustalane indywidualnie.
Fortepiany
Druga pod względem wielkości Kolekcja Historycznych Fortepianów w Polsce. Znajdziemy tutaj prawie wszystkie formy fortepianów z XIX i pierwszej połowy XX wieku: skrzydłowe, stołowe, pionowe oraz formy mieszane, czyli hybrydy. Najważniejszym fortepianem w kolekcji jest instrument należący przed laty do znakomitego kompozytora, pedagoga , organizatora życia muzycznego jednej z najwybitniejszych osobistości polskiej kultury w drugiej połowie XIX wieku – Zygmunta Noskowskiego.
ZobaczFortepiany
Skład Sommerfelda i Bydgoska Fabryka Akordeonów
Ta część ekspozycji to muzyczna odsłona dawnej Bydgoszczy – miasta, w którym przez dziesięciolecia rozwijał się prężny przemysł instrumentów muzycznych. Skład Sommerfelda, stylizowany na warsztatową przestrzeń, pozwala zajrzeć „od kuchni” w konstrukcję pianin i fortepianów oraz poznać realia pracy w Fabryce Pianin i Fortepianów Brunona Sommerfelda. Autentyczne instrumenty, archiwalne fotografie i materiały prasowe przybliżają skalę oraz rangę tej jednej z największych w międzywojennej Polsce fabryk.
Narrację tę dopełnia kolekcja instrumentów z Bydgoskiej Fabryki Akordeonów – jedynej takiej w kraju – wśród których prezentowany jest m.in. unikatowy egzemplarz modelu Carmen z numerem fabrycznym 0001. Aranżacja przywołuje atmosferę wspólnego muzykowania, instrumenty rozstawione są tak, jakby zaraz miała do nich zasiąść kapela. Wątek ten łączy się z tradycją zapoczątkowaną przez Juliana Gustawa Kielbicha i jego zakład produkcji instrumentów muzycznych, przypominając, że Bydgoszcz była ważnym ośrodkiem rzemiosła i wytwórczości muzycznej, którego dziedzictwo wybrzmiewa w pałacowych wnętrzach do dziś
Narrację tę dopełnia kolekcja instrumentów z Bydgoskiej Fabryki Akordeonów – jedynej takiej w kraju – wśród których prezentowany jest m.in. unikatowy egzemplarz modelu Carmen z numerem fabrycznym 0001. Aranżacja przywołuje atmosferę wspólnego muzykowania, instrumenty rozstawione są tak, jakby zaraz miała do nich zasiąść kapela. Wątek ten łączy się z tradycją zapoczątkowaną przez Juliana Gustawa Kielbicha i jego zakład produkcji instrumentów muzycznych, przypominając, że Bydgoszcz była ważnym ośrodkiem rzemiosła i wytwórczości muzycznej, którego dziedzictwo wybrzmiewa w pałacowych wnętrzach do dziś
“Przebudzenie” – bydgoska kolekcja Profesora Dariusza Markowskiego
Ponad 100 dzieł sztuki. Wśród nich znalazły się obrazy, rzeźby oraz dzieła sztuki użytkowej. Kolekcja w największej części oparta jest na polskiej sztuce końca XIX i pocz. XX wieku. Na wystawie można zobaczyć dzieła malarskie i rysunki takich twórców jak Jacek Malczewski, Leon Wyczółkowski, Włodzimierz Tetmajer, Konrad Krzyżanowski, Feliks Michał Wygrzywalski, Józef Rapacki, Wojciech Weiss, Alfons Karpiński, Wlastimil Hofman, Józef Chełmoński, Stanisław Wyspiański, Stanisław Szukalski, czy pastele działającej w Paryżu Jadwigi Matawowskiej. Obok dominujących w swoim wyrazie portretów, pejzaży, martwych natur są i dzieła bardziej kameralne, pełne zadumy, melancholii, przemijania, jak chociażby obraz Henryka Weyssenhoffa Przebudzenie (stąd tytuł wystawy), czy licznie reprezentujące malarstwo pejzażowe nokturny. Zależnie od tradycji pod pojęciem przebudzenia rozumiemy stan w który człowiek przestaje śnić i cierpieć. I ta kolekcja jest właśnie swoistym wybudzeniem ze snu. Część prezentowanych dzieł jest bez wątpienia wyrazem talentu, swobody formy, wręcz geniuszu twórcy, część wyrazem skomplikowanego życiorysu artysty.
Na ekspozycji znalazły się również rzeźby m. in. Konstantego Laszczki, Wacława Bębnowskiego i Jana Cykowskiego oraz włoskie popiersie Clarice Orsini, żony Wawrzyńca Medyceusza. Ciekawym dopełnieniem wystawy jest oryginalny XVII w. arras przedstawiający św. Tobiasza z aniołem oraz malowane kadry z ostatniej ekranizacji „Chłopów” Reymonta.
Na ekspozycji znalazły się również rzeźby m. in. Konstantego Laszczki, Wacława Bębnowskiego i Jana Cykowskiego oraz włoskie popiersie Clarice Orsini, żony Wawrzyńca Medyceusza. Ciekawym dopełnieniem wystawy jest oryginalny XVII w. arras przedstawiający św. Tobiasza z aniołem oraz malowane kadry z ostatniej ekranizacji „Chłopów” Reymonta.
Aneri i Wojciech Weiss w Ostromecku
Kolekcja prezentowana w Pałacu w Ostromecku poświęcona jest twórczości Ireny Weiss, znanej jako Aneri, oraz Wojciecha Weissa – artystów związanych z kręgiem Młodej Polski. Ekspozycja, przygotowana we współpracy z rodziną malarki, obejmuje kilkadziesiąt dzieł Aneri: martwe natury, pejzaże i portrety, a także fotografie oraz pamiątki rodzinne, pozwalające lepiej poznać jej drogę twórczą. Artystka, kształcona m.in. przez Konrada Krzyżanowskiego i Xawerego Dunikowskiego, rozwijała swój talent w Krakowie pod kierunkiem Wojciecha Weissa, którego poślubiła w 1908 roku.
Wystawa ukazuje ich wspólne artystyczne inspiracje, liczne podróże po Europie oraz fascynację światłem i kolorem, szczególnie widoczną w pracach powstałych pod wpływem śródziemnomorskich pejzaży. W pałacowych wnętrzach obok obrazów Aneri prezentowane są także dzieła Wojciecha Weissa, tworząc dialog dwóch indywidualności twórczych. Szczególne miejsce zajmuje historyczny fortepian artysty oraz elementy wyposażenia jego gabinetu, które budują kameralną, autentyczną atmosferę i pozwalają spojrzeć na dorobek obojga twórców w szerszym, osobistym kontekście.
Wystawa ukazuje ich wspólne artystyczne inspiracje, liczne podróże po Europie oraz fascynację światłem i kolorem, szczególnie widoczną w pracach powstałych pod wpływem śródziemnomorskich pejzaży. W pałacowych wnętrzach obok obrazów Aneri prezentowane są także dzieła Wojciecha Weissa, tworząc dialog dwóch indywidualności twórczych. Szczególne miejsce zajmuje historyczny fortepian artysty oraz elementy wyposażenia jego gabinetu, które budują kameralną, autentyczną atmosferę i pozwalają spojrzeć na dorobek obojga twórców w szerszym, osobistym kontekście.
Gabinet Schinkla
Sala poświęcona pamięci Karla Friedricha Schinkla
Miejsce stylizowane na gabinet, wyposażone w zabytkowe meble i dekoracyjną ceramikę, wśród których na szczególną uwagę zasługuje empirowa sekretera przypominająca tę, przy której pracował Schnikel oraz okazała późnobarokowa szafa, pochodząca z czasów życia i twórczości mistrza. Aranżacja tej sali ma sprawiać wrażenie użytkowanej, nasyconej obecnością. W tym celu umieszczono tu przedmioty osobistego użytku: jak szapoklak czy okulary oraz wydruki projektów. Znajdują się tu również dwa wizerunki architekta – skan rysunku Franza Xrugera oraz malarska reprodukcja portretu z 1826 roku, wg. Carla Josepha Begasa. Prezentowane w tej przestrzeni projekty (zarówno w ramach, w postaci luźnych wydruków, czy na fiszkach ukrytych w szufladach sekretery) mają na celu ukazanie różnorodnej i często powszechnie nieznanej działalności Schinkla – dotyczą one zarówno architektury, jak i mebli, ceramiki, odznaczeń wojskowych czy scenografii, a nawet aranżacji wnętrz. Przykładem tego ostatniego typu realizacji jest niezwykle nowatorski projekt pokoju namiotowego w Pałacu Charlottenhof.
Ze względu na szeroko zakrojoną działalność Karla Friedricha Schinkla, nie sposób w tym miejscu pokazać całego spektrum jego dziedzictwa, nie mniej ekspozycja z całą pewnością będzie się poszerzać i rozwijać. Ufamy, że dotychczasowa zawartość tego miejsca pamięci wystarczy do zainteresowania odbiorców sylwetką niezwykłego twórcy i niejednego skłoni do osobistych poszukiwań.
Miejsce stylizowane na gabinet, wyposażone w zabytkowe meble i dekoracyjną ceramikę, wśród których na szczególną uwagę zasługuje empirowa sekretera przypominająca tę, przy której pracował Schnikel oraz okazała późnobarokowa szafa, pochodząca z czasów życia i twórczości mistrza. Aranżacja tej sali ma sprawiać wrażenie użytkowanej, nasyconej obecnością. W tym celu umieszczono tu przedmioty osobistego użytku: jak szapoklak czy okulary oraz wydruki projektów. Znajdują się tu również dwa wizerunki architekta – skan rysunku Franza Xrugera oraz malarska reprodukcja portretu z 1826 roku, wg. Carla Josepha Begasa. Prezentowane w tej przestrzeni projekty (zarówno w ramach, w postaci luźnych wydruków, czy na fiszkach ukrytych w szufladach sekretery) mają na celu ukazanie różnorodnej i często powszechnie nieznanej działalności Schinkla – dotyczą one zarówno architektury, jak i mebli, ceramiki, odznaczeń wojskowych czy scenografii, a nawet aranżacji wnętrz. Przykładem tego ostatniego typu realizacji jest niezwykle nowatorski projekt pokoju namiotowego w Pałacu Charlottenhof.
Ze względu na szeroko zakrojoną działalność Karla Friedricha Schinkla, nie sposób w tym miejscu pokazać całego spektrum jego dziedzictwa, nie mniej ekspozycja z całą pewnością będzie się poszerzać i rozwijać. Ufamy, że dotychczasowa zawartość tego miejsca pamięci wystarczy do zainteresowania odbiorców sylwetką niezwykłego twórcy i niejednego skłoni do osobistych poszukiwań.
Salon Alvenslebenów
Sąsiaduje z Salą Ogrodową. W centralnym punkcie tego pokoju stoi zastawiony stół –
z tego powodu nazywany jest także Jadalnią Alvenslebenów. W takiej scenerii najprawdopodobniej dawny ród zarządzający Ostromeckiem zasiadał do obiadu. Na stole stoi zastawa na sześć osób z kremowej porcelany z motywem pąsowej róży. Jest tu także komplet mebli wypoczynkowych i efektowny kredens. Na ścianach wiszą pamiątkowe zdjęcia członków rodu Alvenslebenów i ich przyjaciół. Ostromecko należało do rodziny Alvenslebenów w latach 1890 – 1945.
z tego powodu nazywany jest także Jadalnią Alvenslebenów. W takiej scenerii najprawdopodobniej dawny ród zarządzający Ostromeckiem zasiadał do obiadu. Na stole stoi zastawa na sześć osób z kremowej porcelany z motywem pąsowej róży. Jest tu także komplet mebli wypoczynkowych i efektowny kredens. Na ścianach wiszą pamiątkowe zdjęcia członków rodu Alvenslebenów i ich przyjaciół. Ostromecko należało do rodziny Alvenslebenów w latach 1890 – 1945.
Wystawa „Huhuczny Strych„
To jedna z najbardziej niezwykłych i zaskakujących przestrzeni w Pałacach Ostromecko. Na pałacowym poddaszu zgromadzono imponującą kolekcję blisko ośmiu tysięcy sów – figurek, rzeźb i przedmiotów codziennego użytku z motywem tego tajemniczego ptaka. Ekspozycja zachwyca różnorodnością form, materiałów i stylów – od drobnych porcelanowych miniatur po duże, ręcznie wykonane okazy z różnych stron świata. To miejsce z przymrużeniem oka, ale i z ogromną sympatią do kolekcjonerskiej pasji. Strych został zaaranżowany w klimatyczny sposób, który podkreśla jego lekko baśniowy charakter. Wystawa przyciąga zarówno dzieci, jak i dorosłych, budząc ciekawość i uśmiech. To jedyna tak duża i tak oryginalnie zaaranżowana kolekcja sów w Polsce, która trafiła w nasze ręce dzięki Państwu Erice i Norbertowi Boese. Huhuczny Strych udowadnia, że w pałacowych wnętrzach jest miejsce nie tylko na historię i sztukę wysoką, ale także na pasję i odrobinę fantazji.
Stara Kuchnia
Stara kuchnia znajduje się w podziemiach pałacu, ale ma dostęp do naturalnego światła dzięki oknom na poziomie gruntu. Zachowała się tam oryginalna posadzka, a także kuchenka węglowa, prawdopodobnie z lat 20. XX wieku. Pokryta emalią, składająca się z kilku komór piekarniczych oraz blatu do gotowania, jest nowoczesnym (jak na ówczesne czasy) sprzętem, który pochodził z fabryki Antona Senkinga w Hildesheim. Fabryka dostarczała urządzenia nie tylko do wielu domów arystokratycznych, hoteli, restauracji i gospodarstw domowych, ale też na niemiecki dwór cesarski i na potrzeby armii. Dlatego otrzymała prestiżowy tytuł „Kaiserlich-Königlicher Hoflieferant”, czyli cesarsko-królewskiego dostawcy dworu. Stopień zniszczenia charakterystycznej biało-niebieskiej posadzki w jej pobliżu świadczy o tym, że było to miejsce aktywnie używane.
Ze względu na ożywione życie towarzyskie prowadzone przez właścicieli majątku, prawdopodobnie kuchnia była bardziej rozbudowana i zajmowała znaczną część najniższej kondygnacji pałacowej. Zachowana kuchenka mogła w pałacu pełnić funkcje pomocnicze. Przeprowadzona kwerenda źródłowa zaowocowała m.in. odnalezieniem w prasie międzywojennej ogłoszeń o zatrudnieniu w pałacu kucharzy i kucharek Dzięki anonsom wiadomo, że od kandydatów oczekiwano m.in. doświadczenia kulinarnego, znajomości języka niemieckiego oraz umiejętności przyrządzania dań kuchni francuskiej i rosyjskiej. W latach 30. XX wieku pensja kucharza w Ostromecku wahała się między 150 a 200 zł (średnia pensja wynosiła wówczas ok. 250 zł). Na ekspozycji można zobaczyć zdjęcie pracowników, wśród których rozpoznano Gertrudę Hapkę, kuchmistrzynię pałacowej kuchni.
W okresie PRL-u kuchnia służyła jako stołówka dla przebywających w pałacu na koloniach dzieci. W obecnej postaci aranżacja funkcjonuje od 2022 roku, choć nawiązuje do okresu końca XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku. Elementy wyposażenia to m.in. miedziane garnki, pojemniki na przyprawy, misy, młynki ręczne, formy do pieczenia bab i specjalne patelnie z wgłębieniami do smażenia jaj, a także sita, kosze, drewniane łyżki i inne akcesoria kuchenne. Sama kuchnia nie jest czynna, ale urządzane tu pokazy działają na wyobraźnię.
Ze względu na ożywione życie towarzyskie prowadzone przez właścicieli majątku, prawdopodobnie kuchnia była bardziej rozbudowana i zajmowała znaczną część najniższej kondygnacji pałacowej. Zachowana kuchenka mogła w pałacu pełnić funkcje pomocnicze. Przeprowadzona kwerenda źródłowa zaowocowała m.in. odnalezieniem w prasie międzywojennej ogłoszeń o zatrudnieniu w pałacu kucharzy i kucharek Dzięki anonsom wiadomo, że od kandydatów oczekiwano m.in. doświadczenia kulinarnego, znajomości języka niemieckiego oraz umiejętności przyrządzania dań kuchni francuskiej i rosyjskiej. W latach 30. XX wieku pensja kucharza w Ostromecku wahała się między 150 a 200 zł (średnia pensja wynosiła wówczas ok. 250 zł). Na ekspozycji można zobaczyć zdjęcie pracowników, wśród których rozpoznano Gertrudę Hapkę, kuchmistrzynię pałacowej kuchni.
W okresie PRL-u kuchnia służyła jako stołówka dla przebywających w pałacu na koloniach dzieci. W obecnej postaci aranżacja funkcjonuje od 2022 roku, choć nawiązuje do okresu końca XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku. Elementy wyposażenia to m.in. miedziane garnki, pojemniki na przyprawy, misy, młynki ręczne, formy do pieczenia bab i specjalne patelnie z wgłębieniami do smażenia jaj, a także sita, kosze, drewniane łyżki i inne akcesoria kuchenne. Sama kuchnia nie jest czynna, ale urządzane tu pokazy działają na wyobraźnię.
Wystawa malarstwa współczesnego „Fragmenty”
W Pałacu Starym znajduje się natomiast symboliczny Gabinet Andrzeja Szwalbego, przypominający o zasługach pierwszego dyrektora Filharmonii Pomorskiej i jego idei łączenia sztuk. Prezentowane są tu osobiste pamiątki oraz fragment Kolekcji Malarstwa i Grafiki Współczesnej im. Tadeusza Brzozowskiego – zbioru obejmującego prace wybitnych
twórców polskiej sztuki XX wieku, eksponowane w ramach stałej wystawy „Fragmenty”. Te kameralne przestrzenie tworzą spójną opowieść o ludziach, ideach i estetyce, które współtworzyły tożsamość Ostromecka.
twórców polskiej sztuki XX wieku, eksponowane w ramach stałej wystawy „Fragmenty”. Te kameralne przestrzenie tworzą spójną opowieść o ludziach, ideach i estetyce, które współtworzyły tożsamość Ostromecka.
