Przejdź do treści
3 września, 2021

Mistrzowski recital Tomasza Rittera i spotkanie z Kasyldą Łabus-Nawrat

Koncet Rittera

To było niesamowite wydarzenie. W sali balowej wystąpił zwycięzcy I Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych, a koncertu słuchała m.in. pani Kasylada, która ofiarowała MCK fortepian Wiszniewskiego.

W Pałacu Nowym w Ostromecku Tomasz Ritter, wybitny pianista młodego pokolenia, zwycięzca I Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych, zagrał aż na dwóch dawnych fortepianach. Zostały one odrestaurowanych dzięki wsparciu Prezydenta Miasta Bydgoszczy. Pierwszy to znakomity koncertowy Bechstein, do którego renowacji przyczynili się również Alina Dąbkowska i Krzysztof Dąbkowski – firma Bartex na 100 lecie odzyskania niepodległości 2018 r. Drugi fortepian stołowy J.B. Wiszniewskiego. Specjalnie na ten koncert przybyła Kasyldy Łabus – Nawrat, która wraz z mężem Alojzym Nawratem ofiarowała fortepian stołowy firmy Jacob Bernhard Wiszniewski do ostromeckiej kolekcji. Warto dodać, że sala Pałacu Nowego, 28 sierpnia br. była pełna, a brawa długie i nieustające.

Tomasz Ritter, fot. A. Dużyk

– Każdy artysta powinien być odważny. Bardzo łatwo jest pójść utartym szlakiem, a przecież w naszym zawodzie ostatecznie chodzi o to, żeby każdy mógł wyrazić coś swojego – mówił w Dwójce Tomasz Ritter, zwycięzca I Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w 2018 roku na instrumentach historycznych. Pianista swoją działalność silnie związał z fortepianem historycznym, który – jak podkreśla – nie jest tak przewidywalny, jak fortepian współczesny.

Ritter w wywiadzie dla Polskiego Radia powiedział także: – dzięki instrumentowi historycznemu odkrywam w utworach coś innego, niż zwykłem słyszeć w dziesiątkach nagrań, nawet znanych utworów. To jest prowokacja, czy nawet kuksaniec, żeby zrobić coś pod prąd.

Ostromecka publiczność

Tomasz Ritter urodził się 21 stycznia 1995 r, w Lublinie. Od 2002 r. uczył się w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej im. Karola Lipińskiego w Lublinie u Bożeny Bechty-Krzemińskiej, a następnie od 2008 w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych nr 4 im. Karola Szymanowskiego w Warszawie pod kierunkiem Iriny Rumiancewej-Dabrowski. W 2014 rr. ozpoczął studia w Konserwatorium Moskiewskim w klasach Michaiła Woskriesienskiego (fortepian), Aleksieja Lubimowa (fortepian i fortepian historyczny), Marii Uspienskiej (klawesyn) i Aleksieja Szewczenki (klawesyn). Od października 2019 roku kontynuuje studia podyplomowe w Hochschule für Musik und Theater w Hamburgu w klasie Huberta Rutkowskiego.

Był stypendystą Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (kilkakrotnie) i beneficjentem stypendium artystycznego im. Franciszka Wybrańczyka Fundacji Sinfonia Varsovia (2013). Uczestniczył w kursach mistrzowskich m.in. u Wiktora Mierżanowa, Tatjany Szebanowej, Avedisa Kouyoumdjiana, Iana Hobsona i Pawła Giliłowa. Doskonalił się w grze na instrumentach historycznych na kursach prowadzonych przez Johannesa Sonnleitnera, Aleksieja Lubimowa, Malcolma Bilsona, Andreasa Staiera i Tobiasa Kocha, a także współpracując z budowniczym fortepianów Petrem Šeflem.

W trakcie kariery koncertował w wielu krajach europejskich i w Japonii. Występował na wielu festiwalach w Polsce (m.in. Rubinstein Piano Festival), a także w Czechach i Belgii. W 2014 r.nagrał dla Polskich Nagrań „Muza” płytę z utworami Bacha, Beethovena, Szymanowskiego i Ginastery.

Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów muzycznych, m.in. w Koninie (2006), Gorzowie Wielkopolskim (2006), San Sebastián (2008), Enschede (2010), Pradze (2010) i Kielcach (2011). W 2011 wygrał Międzynarodowy Konkurs Młodych Pianistów Arthur Rubinstein in memoriam[4][5]. W 2018 został zwycięzcą I Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego na Instrumentach Historycznych. Jak czytamy, nagrodę przyniosły mu interpretacje Poloneza d-moll  Karola Kurpińskiego oraz utwory Fryderyka Chopina wykonane na trzech instrumentach historycznych: kopii fortepianu firmy Buchholtz z lat około 1825-1826, fortepianie marki Pleyel z 1842 roku oraz fortepianie Erarda z roku 1837 sprawiły. Rok później, po recitalu artysty w Berlinie wiosną 2019 roku, magazyn International Piano okrzyknął go nieustraszonym poszukiwaczem przygód. Także w 2019 roku otrzymał nominację do nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej m.in. „za bycie muzykiem odważnym”.

Recital Tomasza Rittera